Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΡΑΔΙΟ-ΦΟΝΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΡΑΔΙΟ-ΦΟΝΙΚΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

17 Νοέμβρη 2017

17 Νοέμβρη 2017. 44 χρόνια μετά... Επιστρέφω στην Κομοτηνή μετά από απουσία 5 χρόνων. Ψάχνω την πορεία για τον εορτασμό της επετείου στο γνωστό μέρος μπροστά από την παλιά Νομική, στις 4, στις 6, στις 7... δεν τη βρίσκω πουθενά... 
Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή, δεν ξέρω πια να μιλήσω, μήτε να συλλογιστώ... σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη... 
ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ, Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης, . 
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Αντώνης Καλογιάννης
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Ο Οδυσσέας Ελύτης γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1911. Ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του '30
Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο δεύτερος και τελευταίος μέχρι σήμερα Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ. 
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ

Επανακυκλοφορεί το "Σταβέντο" του Θανάση Γκαϊφύλλια σε 200 συλλεκτικά βινύλια

Επανακυκλοφορεί το "Σταβέντο" (1999 – Δίσκοι Κύτταρο Κομοτηνής) του τραγουδοποιού Θανάση Γκαϊφύλλια, σε 200 συλλεκτικά βινύλια, από την B-OTHERSIDE RECORDS(http://www.b-otherside.gr/).

Ο  μουσικοσυνθέτης, στιχουργός και ερμηνευτής Θανάσης Γκαϊφύλλιας, παραμένει στις μουσικές επάλξεις του τόπου μας για 50 συνεχόμενα χρόνια, προσφέροντάς μας μέσα από τις προσεγμένες δισκογραφικές του καταθέσεις, έργα που αντέχουν στο χρόνο και έχουν ένα ευδιάκριτο στίγμα. Έχοντας πάντα τις κεραίες του ανοιχτές στους κοινωνικούς αγώνες της κάθε εποχής, προσέφερε μουσικά αποκούμπια για να αποτυπώσει εύστοχα την αδικία και να σταθεί δίπλα στους αναξιοπαθούντες.

Το «Stavento», που κυκλοφόρησε το 1999 σε cd από τον ίδιο το Θανάση Γκαϊφύλλια και το προσωπικό του label «Δίσκοι Κύτταρο Κομοτηνής», είναι ένα άλμπουμ γεμάτο από τραγούδια κοινωνικά, πολιτικά και άκρως επίκαιρα, παρά τα 18 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από την πρώτη του έκδοση.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Πέθανε ξαφνικά στις 10 Φεβρουαρίου του 1975, στη στεριά από εγκεφαλικό επεισόδιο. Αγαπούσε τη θάλασσα, τις γυναίκες και τα μακρινά ταξίδια... ο ποιητής των θαλασσών και των μακρινών οριζόντων.
...Με το μαρκόνι σου ‘στειλα ένα στερνό ραπόρτο
να μάθεις πως βουλιάζουμε σ’ αυτήν εδώ τη ζήση
Ένα παράξενο μασάει ο κόσμος τώρα χόρτο
όμως δεν μοιάζει με κοκό ούτε και με χασίσι...

Hasta la victoria siempre

Τέλος εποχής... χάσαμε και τον Φιδέλ. Ο κομαντάντε της κουβανικής επανάστασης απεβίωσε στις 22:29 το βράδυ της Παρασκευής (τοπική ώρα) στην Αβάνα σε ηλικία 90 ετών. Θα αποτεφρωθεί το Σάββατο... και μαζί του και το τελευταίο μας όνειρο για έναν κόσμο δικαιοσύνης και ισότητας... 

καλό ταξίδι κ. Κοέν

Ο Λέοναρντ Κόεν ή Κοέν (Leonard Norman CohenΜόντρεαλΚαναδάς21 Σεπτεμβρίου 1934 – 10 Νοεμβρίου 2016) ήταν αγγλόφωνος Καναδός λογοτέχνης, συνθέτης και τραγουδιστής.
Τα κύρια θέματα της δημιουργίας του ήταν η θρησκεία, ο έρωτας και η μοναξιά, χωρίς ωστόσο να λείπουν και οι τοποθετήσεις σε κοινωνικοπολιτικά θέματα όπως ο πόλεμος, οι εκτρώσεις, κ.λπ.
Το 2010 τιμήθηκε με Τιμητικό Γκράμι για το σύνολο της προσφοράς του.https://el.wikipedia.org

Στο Μπομπ Ντίλαν το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2016

Κύριε

Κύριε, κύριε, μου λέτε πού κατευθυνόμαστε;
Στον δρόμο του Λίνκολν ή στον Αρμαγεδώνα;
Φαίνεται σα να έχω ξανακατέβει τον δρόμο αυτό
Υπάρχει κάποια αλήθεια σ' αυτό, Κύριε;
Σαν σήμερα, 10 Οκτωβρίου 1963, έφυγε από τη ζωή, η Edith Piaf, η μεγαλύτερη ίσως τραγουδίστρια της γαλλικής σκηνής. 
Όχι απολύτως τίποτα 
Όχι δεν μετανιώνω για τίποτα
Ούτε για τα καλά ούτε τα άσχημα
όλα είναι το ίδιο για μένα!

Όχι απολύτως τίποτα
Όχι δεν μετανιώνω για τίποτα
Όλα είναι πληρωμένα, περασμένα, ξεχασμένα
Δεν με νοιάζει το παρελθόν!

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Δεν ανήκω στη γενιά του Πολυτεχνείου.  Μαθήτρια στο Γυμνάσιο ήμουν και πολύ μικρή για να έχω συμμετοχή σε όλα αυτά. Ανήκω στην αμέσως επόμενη γενιά, όταν το ιστορικό αυτό γεγονός είχε ήδη περάσει στη σφαίρα του μύθου και της πολιτικής εκμετάλλευσης από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, μηδέ και της Νέας Δημοκρατίας εξαιρουμένης. Παιδί της μεταπολίτευσης κι εγώ, του βολέματος, της καρέκλας, του μέσου, της αρπαχτής. Μιας πλασματικής ιδεολογίας και μιας εξίσου πλασματικής ευημερίας, που τα τελευταία χρόνια καλούμαστε να πληρώσουμε το λογαριασμό.

Προφητικά αντηχούν σήμερα τα λόγια μου στο Νίκο Βαβατσικλή  (Τα μικρόβια του διαδικτύου, ΡΑΔΙΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ) για την επέτειο του 2008, ένα μόλις χρόνο πριν την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και τα μνημόνια. ‘’Τώρα πια δεν κινδυνεύουμε από συνταγματάρχες. Τώρα ο εχθρός είναι στα σπίτια μας , είναι ο εφησυχασμός και η καλοπέρασή μας’’.  Από τότε  κάθε χρόνο ‘’τιμώ’’ την επέτειο προσθέτοντας έναν ακόμη προβληματισμό σε όσους κατά καιρούς έχω διατυπώσει δημόσια ή έχω κρατήσει για τον εαυτό μου φοβούμενη τον ‘’λιθοβολισμό’’ μου από φίλους και συνοδοιπόρους. Με μια διαφορετική οπτική πάνω στα γεγονότα και με την ωριμότητα της ηλικίας μου κάθε φορά.

Τί ήταν το Πολυτεχνείο στα αλήθεια?
Μια κορυφαία στιγμή του αντιδικτατορικού αγώνα που έριξε τη χούντα των συνταγματαρχών και αποκατέστησε το δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα, επαναφέροντας στη νομή  της εξουσίας τους πολιτικούς και τα κόμματα ή ένα μεγάλο και καλά οργανωμένο κοινωνικό πείραμα χειραγώγησης της νεολαίας στη χώρα μας, μέσα από τα κόμματα, την εκπαίδευση, τη λογοτεχνία, την μουσική, τον κινηματογράφο, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης? Δεν έχω απαντήσεις. Μπορεί και τα δύο μαζί, μπορεί και κανένα.


Οι μνήμες ξεθωριάζουν δίνοντας τη θέση τους στην αμφιβολία και την αμφισβήτηση. Τι από όλα αυτά που πιστέψαμε για το Πολυτεχνείο είναι αλήθεια? Κι οι ήρωες... οι ήρωες που μαζί τους πορευτήκαμε στα καλύτερα χρόνια της ζωής μας τι απέγιναν? 

Αυτοί που πραγματικά ήταν στα γεγονότα, οι πρωτεργάτες δλδ της εξέγερσης, δε μιλάνε γι'αυτά και δε δίνουν συνεντεύξεις, μας έλεγαν στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, κι  εμείς το πιστεύαμε και τους φανταζόμασταν σαν κάτι μεταξύ επαναστάτη και ερημίτη. Πέρασαν χρόνια για να καταλάβουμε ότι ένα παραμύθι ήταν κι αυτό σαν τόσα άλλα, κι ότι το διάστημα της απουσίας τους όχι μόνο στο περιθώριο δεν ήταν, αλλά μια χαρά δούλευαν ενταγμένοι στο σύστημα, εξαργυρώνοντας με το μεγαλύτερο δυνατό αντάλλαγμα κάθε φορά, τη σιωπή τους, τη συμμετοχή τους και τη συνενοχή τους σε ένα διαχρονικό έγκλημα σε βάρος του Ελληνικού λαού. Μήπως τελικά κάτι παραπάνω ήξεραν από τότε?
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες, 
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.

Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι, 

σαράντα με το λάδι και το ξύδι

κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε, 

βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί

τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

(ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ)





Ederlezi. Η γιορτή των Ρομά


Ederlezi. Μία Βαλκανική στην πραγματικότητα γιορτή που τιμούν κάθε χρόνο Ρομά σε όλο τον κόσμο στις 6 Μαίου του Γρηγοριανού ημερολογίου. Ο ''κατσιβέλικος Α'ι' Γιώργης'' σηματοδοτεί την αρχή της Άνοιξης και εορτάζεται με  ιδιαίτερη λαμπρότητα σε οικισμούς της Κομοτηνής, όπως στο τέρμα της οδού Αδριανουπόλεως, δίνοντας την ευκαιρία σε μικρούς και μεγάλους να ξεφύγουν από την σκληρή καθημερινότητα με γλέντια και χορούς μέχρι πρωίας.

ΦΥΓΕ! ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΑΠΟΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ



Με θέμα το θρησκευτικό ρατσισμό και τη διαφορετικότητα, το κινηματογραφικό εργαστήρι του 1ου γυμνασίου Κομοτηνής δημιούργησε μια ταινία μικρού μήκους, στην οποία παρουσιάζει την αρμονική συμβίωση Χριστιανών και Μουσουλμάνων στην πόλη της Κομοτηνής.

Μιά άλλη ματιά πάνω στο πολιτισμικό πάλζ της πόλης μας, τρυφερή και συνάμα ανατρεπτική, ξυπνά μνήμες και συναισθήματα, αφήνοντας μια γεύση γλυκού ζουμερού πορτοκαλιού και ένα χαμόγελο για το τέλος .

Όταν το σχολείο ξεφεύγει από το καταναγκαστικό και το στείρο, γίνεται κιβωτός μάθησης και δημιουργίας.

δεν είναι αργία, είναι ανεργία


Εργατική Πρωτομαγιά και πάλι. Με δυο και ενδεχομένως τρεις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας. Στο εργατικό κέντρο, στην πλατεία και δεν ξέρω που αλλού. Και ντουντούκες, γαρύφαλα, συνθήματα, αγωνιστικοί χαιρετισμοί, πορείες, καταθέσεις στεφάνων. Και δεν ειν΄αργία είναι απεργία. Σε μια Ελλάδα που ξαναπαίρνει το δρόμο της ξενιτειάς χωρίς επιστοφή, που στήνεται στην ουρά από τα χαράματα για δυο μαρούλια και μια σακούλα πατάτες, χωρίς αξιοπρέπεια. Πρωτογενές πλεόνασμα, αγορές, ανάπτυξη, κοινωνικό μέρισμα, ευρώ ή δραχμή και του κ@λου τα εννιάμερα... Δεν είναι αργία ρεε. Είναι ανεργία.
Το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων ~ Μάνος Χατζιδάκις


όταν η Κομοτηνή ονειρεύονταν να γίνει η καρδιά των Βαλκανίων.


Επί Κοτσάκη.... Όπως και να το πούμε, όπως και να το δούμε, αναμφίβολα ήταν ένα σημαντικό γεγόνος για τα τοπικά μας δρώμενα που όμοιό του δε νομίζω να ξαναδούμε τώρα γρήγορα. Μόνο που κόστιζε πολλά και δεν μπορούσαμε να το υποστηρίξουμε. Δυστυχώς δεν το εκτιμήσαμε όσο θα έπρεπε τότε και μας τέλειωσε πριν καλά καλά προλάβει να γίνει γνωστό  τουλάχιστον στο πανελλήνιο. Γιατί ένας τέτοιος θεσμός θα μπορούσε να αποτελέσει πόλο έλξης επισκεπτών από πολλές χώρες και όχι μόνο βαλκανικές.


BALKAN BUS ETHNIK FESTIVAL 2007 - Ederlezi υπό τη διεύθυνση του Ηλία Ιωαννάκη, σημερινού δημάρχου Μαρώνειας Σαπών.

ποιος τη ζωή μου ποιος την κυνηγά?

οι μνήμες ξεθώριασαν δίνοντας τη θέση τους στην αμφιβολία και την αμφισβήτηση... τι από όλα αυτά που πιστέψαμε για το Πολυτεχνείο ήταν αλήθεια? κι οι ήρωες... οι ήρωες που μαζί τους πορευτήκαμε στα καλύτερα χρόνια της ζωής μας τι απέγιναν?
επετειακό και αφιερωμένο...

έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξoφλήσαμε...

Στίχοι: Κώστας Τριπολίτης
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Έβγαλε βρώμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ' αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα...

σαν τον καραγκιόζη...

Κείνο που με τρώει
κείνο που με σώζει
είναι π' ονειρεύομαι
σαν τον καραγκιόζη...
Στίχοι / Μουσική / Πρώτη εκτέλεση:
Διονύσης Σαββόπουλος

πού να σε ψάξω χώρα μου χαμένη...

Στο πάρκο ένας μπατίρης μου ζάλιζε τ' αυτιά
πως ήσουν τράπουλα σημαδεμένη
στους τέσσερις ανέμους σκορπίσαν τα χαρτιά
πού να σε ψάξω χώρα μου χαμένη
Στον ώμο το δισάκι μου σε σας ξαναγυρνώ
φωτιά νερό αέρα μου και χώμα
δε βγαίνουνε τα όνειρα σε πλειστηριασμό
δεν παίχτηκε η παρτίδα μας ακόμα
 
ΚΙΦ
Aπό τον δίσκο του 1999 "Έντελβάις"

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Μάριος Τόκας
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

ΝΙΩΣΕ ΜΕ



Άλμπουμ : Πότε Βούδας πότε Κούδας
Στίχοι : Μανώλης Ρασούλης
Μουσική : Πέτρος Βαγιόπουλος
Πρώτη εκτέλεση : Μανώλης Ρασούλης